آيا تا به حال مادر يا پدرى را در حال فرياد زدن بر سر كودك خود و يا احياناً تنبيه بدنى او ديده ايد آيا تا به حال كودك و يا نوجوانى را در حال دعوا با ديگران، مشاجره لفظى با خانواده و يا بد خلقى با همكلاسى هاى خود ديده ايد
* حلقه گمشده
فرزندان آئينه تمام نماى رفتار پدر و مادر خود هستند. وقتى ما با همسر خود با صداى بلند صحبت مى كنيم، وقتى تنها به خواسته هاى خود فكر مى كنيم، وقتى دروغ مى گوييم، خستگى فعاليت هاى روزانه را بر سر اعضاى خانواده خالى مى كنيم و به نظم و انضباط بى توجه هستيم، چه انتظارى از فرزندان خود داريم كه طبق موازين اخلاقى عمل كنند

در دنياى امروز، بخصوص، «اخلاق» حلقه گمشده جوامع بشرى است. در قرن ۲۱ شايد بشر به پيشرفت هاى علمى اعجاب انگيزى دست پيدا كرده باشد اما مسئله اى كه مهجور مانده و يا مهجور نگه داشته شده، اخلاق است. مسئله اى كه پيامبر اكرم(ص) آن را علت بعثت و برانگيخته شدن خود به نبوت اعلام مى كند. اما آيا صادقانه با خود فكر كرده ايم چقدر به اين موضوع ولزوم جود اخلاق در زندگى توجه داريم آيا تا به حال فكر كرده ايم كه زندگى ما چقدر برمبناى اخلاق استوار است و موازين اخلاقى در خانواده رعايت مى شود يا نه
* سؤال بيجا!
بعضى از پدر و مادرها تصور مى كنند اگر فرزند از نظر خوراك و پوشاك تأمين و از نظر تحصيلى نيز به سطح قابل قبولى رسيده باشد براى آنها كافى است. اين دسته از والدين اعتقادى به سازندگى اخلاقى فرزندان ندارند. آنان نه خود اصول اخلاقى را رعايت مى كنند و نه تلاش مى كنند كه فرزندانى متخلق به اخلاق حسنه داشته باشند. اما زمانى كه نوجوان، پرخاشگر، بى ادب و بى انضباط مى شود، از خود مى پرسند: «چرا ما كه تمام تلاشمان را براى زندگى آنها كرده ايم.»
توجه نكردن به مسائل اخلاقى در سنين خردسالى و كودكى، پيامدهاى ناگوارى در سنين نوجوانى و جوانى در پى خواهد داشت. اگر زمانى كه ذهن و قلب فرزند ما آماده پذيرش تربيت صحيح است مورد بى توجهى قرار گيرد، در سنين بالاتر، خيلى سخت تر مى توان او را از عادات ناپسند دور كرد.
* تكليف الهى
از جمله وظايفى كه خداوند بر عهده پدر و مادر در قبال فرزندان گذاشته، تربيت صحيح دينى است و اين، يكى از حقوق فرزندان محسوب مى شود كه در بيشتر خانواده ها مورد غفلت واقع شده است. حضرت على(ع) در اين زمينه مى فرمايند: «ميراثى مانند ادب نيست.» معمولاً اگر فرزند ما نمره درسى اش كم شود و دست به كارهاى خطرناك بزند، به درس و مدرسه توجه نشان ندهد يا به حرف هاى ما بى توجه باشد، ناراحت شده و واكنش نشان مى دهيم. اما اگر براى نماز صبح بيدار نشود، دروغ بگويد و كاهلى در امور دينى داشته باشد آن را به عنوان ناهنجارى تلقى نمى كنيم و به راحتى از آن مى گذريم. اگر كودك ما با چنين تربيتى رشد كند، در آينده نبايد انتظار داشت كه فردى پايبند به اصول مذهبى و اخلاقى باشد. همانطور كه خداوند در آخرت از نوع تربيت فرزندان، از والدين بازخواست خواهد كرد، مردم نيز مؤدب بودن يا نبودن فرزند را به پاى پدر و مادر خواهند گذاشت. چه عملى سنگين تر و پر اجر تر از تربيت يك نسل پاك، متعهد و خداشناس وجود دارد.
حضرت سجاد(ع) در رساله حقوق خود مى فرمايند: «و اما حق فرزندت آن است كه بدانى او از توست و خير و شر او در همين دنيا به تو نسبت داده مى شود و تو نسبت به تربيت شايسته او و راهنمايى اش به سمت و سوى خدا و كمك به خدا پرستى اش، مسئولى و در اين مورد پاداش و كيفر خواهى شد. پس در كار تربيت فرزند، چنان رفتار كن كه اگر در دنيا آثار خوب داشت مايه آراستگى تو باشد و نزد پروردگار حجت داشته باشى».
زمانى ما مسلمان واقعى محسوب مى شويم كه اعمالمان گوياى مذهب ما باشد. زمانى كه با فرزند خود تندى مى كنيم، او را دعوت به گفتن دروغ به اصطلاح مصلحتى مى كنيم و در برابر بى توجهى آنان به مسائل مذهبى واكنش نشان نمى دهيم، انتظارى هم نبايد داشته باشيم كه آنان در آينده فردى پرهيز كار و خداترس شوند. در مقابل هم فشار بيش از حد بر فرزند براى انجام فرايض دينى، سختگيرى، پرخاشگرى در مقابل انجام ندادن اعمال نيز اثر سوئى بر فرزند دارد